BLOG (22 juni 2015)
Veranderen gaat met kleine stappen
Over het hoog leggen van de lat en over
nu al doen waar je naar streeft.
BLOG (28 mei 2015)
Motiveren personeel vaak ondergeschoven kindje
Over het belang van waardering.
Aanmelden voor de blog-service
Naam:
E-Mail:

"De kunst is om tijd over te houden voor dat wat je echt belangrijk vindt."

Opgebrand of burn-out (23 maart 2015)

Er was een tijd in mijn leven waarbij ik al van bij het uitpakken van de bovenste la van de vaatwasser over mijn grens ging. Dan was ik helemaal uitgeput en moest ik moe en misselijk (me letterlijk ziek voelend) op de bank gaan liggen. Ik dacht daar net aan terwijl ik een berg was op pakte. In die tijd kon ik een simpele bezigheid als de was namelijk ook niet goed doen. Ik kon wel een wasje draaien, maar de verantwoordelijkheid hebben over het goed organiseren van de was, kon ik niet aan. Het gaf me stress; het bracht me in paniek als ik er alleen al aan dacht.

Nood-aggregaat
Het is soms nog best confronterend als ik eraan terug en de periode zelf heeft een belangrijke weerslag gehad op mijn leven. Ik stond in de doe-stand en kwam er niet meer (alleen) uit. Ontspannen ging niet meer; stoppen ook niet. Daar zag ik simpelweg de mogelijkheden niet meer voor. Daarvoor was ik al te ver. Mijn concentratie was weg, mijn zelfvertrouwen zwaar dalende. Ik vertoefde op mijn reserve-energie en iets later op mijn nood-aggregaat. En dan is het klaar. Want ergens, een keer, is de energie een keer op. Burn-out.

Tevreden
Nu, tweeënhalf jaar na die periode dat mijn energie tot een nulpunt was gedaald, kan ik er tevreden op terug kijken. Dingen gebeuren met een reden, daar ben ik van overtuigd. Ik heb er veel van geleerd. Maar het is een heftige en niet te onderschatten periode. De rollercoaster aan emoties is enorm. Van het verdriet en de teleurstelling in jezelf over het ziek worden, de fase van eenzaamheid en dealen met het feit dat je - ondanks steun - toch zelf door het grootste deel van de shit heen moet, het omgaan met verlies van je identiteit (wie ben ik eigenlijk als ik niet werk), tot het langzaam weer opkrabbelen en continu weer tegen de grenzen van je kunnen aanbotsen omdat je kunnen toch anders in elkaar zat dan je dacht. Grenzen verkennen; jezelf opnieuw leren kennen. Jezelf van nul opnieuw opbouwen. Tot jezelf weer in de wereld zetten, je plaats nemen, en je kwetsbaarheden kennende. Het is een lange weg. Het is niet makkelijker geworden, wel rustiger. Langzaam komt er meer plaats voor dankbaarheid en tevredenheid (het is goed, ik ben genoeg, ik doe genoeg). Een wijze les lijkt me zo, waar ik hopelijk nog een groot deel van mijn leven op kan teren.

Van de week las ik een artikel over dat steeds meer jongeren een burnout krijgen. Verdrietig vind ik dat te horen; die lat ligt dus op jonge leeftijd al zo hoog. Het is jammer dat het leven soms zo hard moet zijn voordat we een boodschap snappen. Maar he, that's life en we zijn immers maar mens. Blijkbaar hoort het erbij. We dealen ermee en zorgen dat we er sterker uitkomen.

Zo, mijn energie voorraad moet weer worden aangevuld. Ik ga even relaxen door even niks te doen; gewoon even naar mijn spelende kinderen kijken. Want daarin heb ik mijn les wel geleerd. Ontspanning na inspanning. Zo logisch; tegelijkertijd soms zo moeilijk.

Wil je met dit thema aan de slag?

Wil je een keer sparren over dit onderwerp? Maak dan nu een afspraak voor een coachgesprek.

Delen met anderen?


Wil je reageren op deze blog? Laat hier je reactie achter.

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Beveiligingscode:

(Vul de volgende code in: 9527)
Hou mij op de hoogte van andere reacties op dit bericht.
 

 

Tel 06 55704258
info@martiniquewalraven.nl
Info aanvragen
Volg mij op
Martinique Walraven | Coaching - Communicatie | | Black Alicante 49 | 6851 VJ Huissen | Tel 06 55704258