Mijn eetverhaal

 

Dan nu mijn verhaal rondom eten, eetbuien en emotie-eten. Ik ken een hele periode van diëten. Dat is van huis uit met de paplepel ingegoten. Ik ben ook heel lang te zwaar geweest. En als dat al niet zo was; zo heb ik dat wel altijd ervaren. Als ik weleens terugkijk naar foto's van toen ik een jaar of 16 was, dan denk ik: je had een prachtlichaam. Maar in vergelijking met vriendinnen was ik groter en zwaarder en ik was er van overtuigd dat dat echt een manco aan mij was. Ik was dik, dus niet goed genoeg. Dat overgewicht werd erger toen ik op mezelf ging wonen. 

Harde werker
In de periode dat ik ging werken heb ik mijn gevoel van niet goed genoeg zijn altijd gecompenseerd. Ik was een harde werker en deed mijn stinkende best. Met als positief resultaat dat dat gezien en gewaardeerd werd. Dat was fijn. Een gezond eetpatroon krijgen lukte me echter telkens maar weer niet. Op een gegeven moment kwam er een besef in mijn leven: diëten gaan me niet helpen. Maar wat dan wel? Ik voelde een soort van hulpeloosheid. Ik was goed in mijn werk, maar dit deel van mezelf kon ik niet onder controle krijgen. Wel was er een soort van innerlijk weten dat me aangaf dat ik die diëten aan de kant moest gaan leggen. Ik moet psychisch ergens aan de slag, want de oplossingen die ik hiervoor had gezocht werkten niet. 

 

Ruimte maken voor emoties
Ik ben uiteindelijk hulp gaan zoeken. En wat ik leerde? Ruimte maken voor mijn emoties. Praten over wat ik allemaal moeilijk vind in het leven. Over wat ik zou willen, maar wat er op dat moment niet was in mijn leven. En over wat dat met mij deed. En ik leerde dat ik onzeker ben, maar dat dat niks te maken heeft met niet goed genoeg zijn. Ik leerde ook dat dik zijn niks te maken had met niet goed genoegd zijn (dat was namelijk lange tijd mijn overtuiging: ik ben dik dus ik ben niet goed genoeg). Toen ik klaar was met de ondersteuning die ik had, was ik klaar om af te vallen. En dat gebeurde ook.

 

Terugval

Enkele jaren later kreeg ik een terugval. Want er was een belangrijk aspect dat ik nog niet - genoeg - had geleerd. Ik had namelijk niet genoeg geleerd hoe ik met nieuwe emoties die voorbij kwamen moest omgaan. En ik koos daarbij voor een nieuwe overlevingsstrategie (er speelde in die tijd behoorlijk veel). Die nieuwe strategie was heel veel werken. Ik werkte als zelfstandige, vond mijn werk heerlijk, maar liep weg voor de moeilijke dingen in mijn leven door almaar door te blijven werken (vaak tot 's avonds laat). Het gevolg? Ik kreeg een burn-out. Ik was toen 35. Ik heb een jaar mijn werk als zelfstandige niet kunnen oppakken en het heeft nog een jaar geduurd voordat ik me weer een beetje een normaal mens voelde.

 

Goed voor mezelf zorgen
Wat ik nu had geleerd is dat als ik niet ging voelen, mijn lijf me gewoon platlegde. Ik moest dus wel ruimte gaan maken voor emoties... En dat is wat ik ben gaan leren. Dat gaat soms met vallen en opstaan en met tijden vind ik dat nog enorm moeilijk. Ik ben hooggevoelig, dat betekent dat ik extra gevoelig ben voor prikkels om me heen en voor de energie van anderen (dus ook de negatieve energie). Dat is met tijden echt een uitdaging. Maar de basis is er; elke keer weer probeer ik zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Dat doe ik door zoveel mogelijk te kiezen voor gezonde voeding. Daarnaast sport ik drie keer in de week. Om ruimte te geven aan mijn emoties mediteer ik. Ik accepteer mezelf steeds meer zoals ik ben. Ik sta met regelmaat stil bij waar ik dankbaar voor ben en ik ben trots op de keuzes die ik maak. Belangrijker nog: hoe moeilijk ik dingen soms vind, ik weet dat ik goed genoeg ben. En soms? Soms zijn er ook momenten dat het niet goed gaat. Dan voel ik me rot, angstig, verdrietig, alleen. Dan ga ik piekeren over wat er met me aan de hand is. Maar dat is een oude valkuil, want piekeren houd me weg van emoties. Dan zorg ik dat ik weer ga voelen. En zo vind ik dan toch telkens weer de weg naar blijheid, dankbaarheid en trots. In mijn werk als coach gun ik het anderen die zelfliefde ook te ervaren.